3 στα 3 για τον Χατζηνικολάου και τους παίκτες του που με μια ακόμη τραγική εμφάνιση επιβεβαίωσαν ότι και φέτος ο ΑΡΗΣ μας θα πρέπει να φτύσει αίμα για να παραμείνει στην κατηγορία, παρόλο που οι ομάδες αυξήθηκαν και το επίπεδο του πρωταθλήματος παρέμεινε σε χαμηλά επίπεδα. Χωρίς αρχή, μέση και τέλος το παιχνίδι της ομάδος μας, με μια άμυνα που έμπαζε από παντού και μια επίθεση που τα περίμενε όλα από τον Τάτο... Η αφύπνιση που περιμένουμε ούτε σήμερα ήρθε και όπως όλα δείχνουν θα αργήσει πολύ να έρθει.

Κάτι από Μπαρτσελόνα θύμιζε  ο Ατρόμητος απέναντι μας που κυκλοφορούσε την μπάλα με απίστευτη ευκολία και όποτε πλησίαζε στην περιοχή μας δημιουργούσε επικίνδυνη φάση για την εστία του Διούδη. Ένας Διούδης που αν και έμενε διαρκώς εκτεθειμένος από τους συμπαίκτες του φέρει ευθύνη για το πρώτο "άτυχο" γκολ. Είτε όμως με το αυτογκολ του Ουντότζι είτε με άλλον τρόπο από το ξεκίνημα φαινόταν ότι σύντομα θα ερχόταν το γκολ. Η 4αδα της άμυνας έμοιαζε πολύ λίγη για να αντιμετωπίσει τους επιθετικούς του Ατρομήτου, ενώ οι ακραίοι για να βοηθήσουν στη επιθετική ανάπτυξη της ομάδος ούτε για πλάκα. Μεσοεπιθετικά τα πράγματα φαινόταν να πηγαίνουν καλύτερα με τον Οικονομόπουλο να προσθέτει την δύναμη και τη ταχύτητα που έλειπε στα προηγούμενα παιχνίδια και τον Τάτο να είναι αποφασισμένος να κάνει την διαφορά στο παιχνίδι. Το γρήγορο γκολ όμως για ακόμη μια φορά αποσυντόνισε την ομάδα και για σχεδόν 70' το μόνο που είδαμε ήταν το απόλυτο χάος και το show του Ατρομήτου που ευτυχώς δεν μπόρεσε να βρει δίχτυα μετά το 2-0. Τραγικές οι τοποθετήσεις και οι αλληλοκαλύψεις της αμυντικής τετράδας που σε κάθε φάση έδειχναν να τρέμουν και να ψάχνουν εναγωνίως τον τρόπο να γυρίσουν την μπάλα στον Διούδη. Και αν περιμέναμε κάποια κίνηση από τον πάγκο που θα αλλάξει τις ισορροπίες του αγώνα μόλις από το ξεκίνημα του Β ημιχρόνου ήρθε η σφαλιάρα. Η αλλαγή του Οικονομόπουλου προκάλεσε αρκετά ερωτηματικά, η παρουσία του Τριανταφυλλάκου ακόμη περισσότερο εκνευρισμό, οι αλχημείες του Χατζηνικολάου με τις αλλαγές θέσεων μια γενική ζαλούρα εντός και εκτός γηπέδου και η είσοδος του Καρασαλίδη στο 72' αποτέλεσε το κερασάκι στην άνοστη τούρτα που φάγαμε σήμερα. 

 2 μήνες προετοιμασία, 3 επίσημοι αγώνες και το μόνο που μπορούμε να κρατήσουμε από τη σημερινή αναμέτρηση είναι η λέξη "υπομονή" που είπε για ακόμη μια φορά ο Χατζηνικολάου στην συνέντευξη τύπου ακολούθησε το παιχνίδι. Κανένα πάτημα ώστε να περιμένεις κάτι καλύτερο στη συνέχεια παρά μόνο απορίες για το πως γίνεται να μιλάει ο προπονητής μας για απειρία παικτών όταν οι "έμπειροι" είναι ανέτοιμοι ακόμη και αυτοί που έκαναν 2 μήνες προετοιμασίας. Ενώ και η αμυντική τετράδα είναι το αποτέλεσμα των επιλογών του τεχνικού τιμ που κατά περίεργο λόγο μπορεί να εμπιστευτεί παίκτες σαν τους Κύργια, Ηρακλή και Καρασαλίδη και στο πρόσωπο των Τσουμάνη και Καραγκούνη βλέπουν κάτι καλύτερο και διαφορετικό από τους Ψυχογιό και Μαργαρίτη. Άμεση η ανάγκη για ηλεκτροσοκ στην ομάδα που θα πρέπει να αλλάξει ριζικά ξεκινώντας από αύριο. Ας μην χαθεί άλλος πολύτιμος χρόνος και ας αυτές οι 2 εβδομάδες που ακολουθούν χωρίς αγωνιστικές υποχρεώσεις να αποτελέσουν την ευκαιρία του ΑΡΗ για ανάκαμψη. Αρκετά με τις αλχημείες, αρκετά με τις περίεργες επιλογές, αρκετά με τις δικαιολογίες. Ο ΑΡΗΣ χρειάζεται αποτελέσματα και τα χρειάζεται άμεσα! Διαφορετικά ας ξεκινήσουμε να μαζευομάστε από τώρα στη Θ3 για να δούμε πως θα σώσουμε την ομάδα...